50.000 bezoekers

Als je in een paar jaar tijd ruim 50.000 bezoekers op je strand langs de vloedlijn hebt zien wandelen, dan kun je toch niet echt meer spreken van een privé strand. "Langs de vloedlijn" begon medio januari 2003 als een voorzichtige aanzet tot een soort rustplaats voor mensen die, net als ik, met kanker te maken hebben. Met gedichten, allerlei gedachten en oprispingen, met foto's en verhalen. Een bescheiden magazine met als vast onderdeel mijn onregelmatig dagboek: "Wankelend langs de vloedlijn", waarin ik mijn ervaringen als kankerpatiënt beschrijf. Ervaringen, zo bleek uit de reacties die ik in de loop der jaren mocht ontvangen, die niet op zich staan. Ik ben geen uitzondering, ook al vinden artsen mij nog steeds een exotisch visje. En zo voel ik me ook wel een heel klein beetje omdat het niet zo vaak schijnt voor te komen dat uitzaaiingen zo geïsoleerd als bij mij plaats vinden dat ze steeds maar weer operationeel kunnen worden weggesneden. Nu alweer voor de derde keer in drie jaar. Ik ben weliswaar een halve long, driekwart alvleesklier en de milt kwijt, maar ik leef nog steeds. Natuurlijk, ik maak in mijn dagboek genoeg kritische kanttekeningen over de gezondheidszorg, de medische protocollen en het leven in een ziekenhuis, maar heb aan de andere kant ook heel veel respect voor alle mensen die in de gezondheidszorg werken. Mensen die mijn leven met kanker tot nu toe ondanks alles redelijk leefbaar hebben weten te houden.

Ik ben weliswaar uitbehandeld, maar daar trek ik me niks van aan. Lang leve het leven. We gaan door alsof er niets aan de hand is. Alsof ik géén kanker heb. Alsof er geen uitzaaiingen zijn.

Mijn dagboek heeft alweer het derde jaar volgemaakt en dat is best lang voor een internetdagboek. Ik hoop dat de tienduizenden bezoekers van mijn privé strandje er iets aan zullen hebben. En er erkenning, herkenning, hoop en vooral moed uit kunnen putten.
Jullie blijven welkom om te wandelen langs de vloedlijn van mijn strand, loop even mee langs de branding van mijn leven, die, naar ik hoop ondanks alles nu toch wat rustiger zal worden.

Bert Vos

10 juni 2006
(foto Monique Vos - juni 2006)