juni 2006

Loop eens even met me mee
langs de vloedlijn van mijn leven      

Toen ik deze webplek in januari 2003 begon omdat de in 1998 bestraalde en daarna operationeel verwijderde dikke darmkanker opnieuw terug was gekomen, maar dan in mijn rechterlong, kon ik niet bevroeden wat me allemaal nog te wachten stond. Maar ach, zo gaat het natuurlijk altijd met kanker: niets gaat zoals je zou verwachten. Daarom was het eveneens een verrassing dat nog geen jaar na de eerste longoperatie, begin 2004, de tweede van start ging en nu met als resultaat dat ik de halve rechterlong kwijt raakte. Je moet er wat voor over hebben om kankervrij te worden. Ik weet dat, juist omdat mijn eerste vrouw Janny na een gevecht van jaren aan borstkanker stierf. Na veel behandelingen, bestralingen en chemotherapieën.
Maar ik ben ervan overtuigd dat ik nog niet toe ben aan de dood. Ik heb nog veel te veel te doen in dit aardse tranendal. De dood zal nog heel lang op me moeten wachten. Zeker weten!

De CEA-waarde in mijn bloed is een belangrijke indicatie gebleken wat betreft de aanwezigheid van een kankercel. En zo kon het gebeuren dat nauwelijks een paar maanden na de tweede longoperatie de CEA-waarde weer gestaag steeg en mijn specialisten bezorgd gingen kijken. Scans wezen uit dat er in de pancreas, de alvleesklier, iets aan het werk was. Dat klopte en in maart 2005 werd een deel van de alvleesklier inclusief de tumor succesvol verwijderd. Zonder complicaties dus.

In september 2005, een half jaartje na de laatste operatie was mijn CEA-waarde opnieuw gestegen. Heel fors gestegen. De CT-scan gaf al snel aan dat er maar liefst zes uitzaaiingen aan de gang waren en dat chemotherapie wellicht onontkoombaar was geworden. En dat bleek correct. En die fase heb ik nu achter de rug nu blijkt dat ik de chemokuur niet kan verdragen. Eén chemokuur kostte me bijna drie weken ziekenhuis. Doorgaan zou zonder meer mijn dood kunnen betekenen. We stellen dat liever nog even uit. Vandaar dat we, anno 2006, zonder de druk van de ziekenhuismolen proberen volop van het leven te genieten voor zover we dat nog niet deden.

We zijn nu ruim drie jaar jaar verder na de start van deze site en nog steeds koester ik mijn eigen persoonlijke webplek die ik toen begon in de verwachting dat het iets tijdelijks zou zijn.
Deze site blijft dus nog steeds de eigen plek waar ik mij zo nu en dan terugtrek om onder meer in mijn dagboek te schrijven over mijn gevoelens, mijn gedachten. Misschien ook om me af te zonderen van de ,,boze wereld" om me heen. De branding op mijn strand is wel weer aardig woelig geworden door deze toch niet echt verwachte storm, maar ja, we strijken even de zeilen en proberen wat tijdelijke luwte te vinden totdat de zon weer gaat schijnen.

Kanker is tot nu toe voor de meesten onder ons een onverslaanbare vijand geworden. We vechten (mijn lotgenoten en ik) tegen de spreekwoordelijke bierkaai. Ik ook. Natuurlijk wist ik dat de mogelijkheid bestond dat de kanker terug zou komen, maar hoopte toch op wat meer tijd. Maar hoe dan ook: nog steeds loop ik, samen met Monique, weliswaar wat wankelend, maar vol optimisme langs de vloedlijn van mijn leven en probeer ondanks alles droog te blijven.
Of het me steeds blijft lukken? Ik denk het wel. Sterker nog: het moet! Op dit speciale plekje, mijn eigen strand, heb ik nu in de afgelopen jaren van alles neergelegd voor jullie: gedichten, gedachten, meningen, links, van alles wat ik persoonlijk goed vond om hier neer te leggen. Ik blijf daar natuurlijk gewoon mee doorgaan zolang ik daartoe in staat ben. En leg ik mijn gedachten gewoon neer op mijn eigen strand. Mogen jullie ze als een strandjutter blijven oprapen. Of gewoon laten liggen.

En wie me wil (of moet ik zeggen: durft te) schrijven, flessenpost noem ik dat, kan dat doen via mijn e-mailadres: info@langsdevloedlijn.nl Ik krijg regelmatig ruggensteuntjes toegestuurd. Soms maar één regeltje om me sterkte wensen. Het doet me erg goed te beseffen dat jullie met me meeleven, zoals ik meeleef met al mijn lotgenoten.
Alle Flessenpost komt uiteindelijk op mijn strand terecht, tenzij je dat niet wilt.

Wandel ook de komende tijd als je wilt weer met me mee langs de vloedlijn van mijn levensstrand en wellicht dat ik, mede dankzij de steun van jullie allemaal, op een gegeven moment opnieuw een frisse duik in de levenszee kan maken zonder te verdrinken in die plotseling opkomende pijn van verlies en verdriet.

En als je even iets anders wilt: sinds enige tijd heb ik een geheel andere site gemaakt, "Het Spinnenweb", waarin ik eventjes, samen met Monique, probeer afstand te nemen van mijn ziekte en ik me bezig hou met de dingen die me al m'n leven lang hebben geïnteresseerd: schrijven, schilderen, fotograferen, vidograferen, natuur, verzamelen, reizen, kunst en cultuur en nog veel meer.

Kom eens langs en laat je vangen in mijn spinnenweb vol met mijn verhalen, reisimpressies, columns, en heel veel foto-reportages uit binnen- en buitenland van Monique.

Bert Vos,
25 juni 2006
Foto's: Monique Vos - 2006

(Kijk zo nu en dan ook eens in mijn ,,Dagboek van een kankeraar" (klick daarvoor hier) om te lezen hoe het me verder tot nu toe is vergaan.)

Naschrift: Bert Vos overleed op 31 oktober 2006

 Inhoudsopgave